Ευρωπαϊκή Άμυνα και η Οικονομία του Πολέμου
Οι αμυντικές συμμαχίες, εκ φύσεως, οριοθετούν τόσο εξωτερικούς όσο και εσωτερικούς κινδύνους, ενώ παράλληλα καθορίζουν τι θεωρείται κανονικό και νόμιμο σε ζητήματα εξοπλιστικών δαπανών, εμπορικών συναλλαγών, καθώς και πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων. Τουλάχιστον όπως έχουν διαμορφωθεί από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι αμυντικές συμμαχίες βασίζονται στην ικανότητα ενός κράτους να διασφαλίζει τη διεθνή τάξη και να ελέγχει τη στρατηγική δραστηριότητα των υπόλοιπων συμμάχων. Ένας τέτοιος διακανονισμός προϋποθέτει, σε σημαντικό βαθμό, την εκχώρηση της αμυντικής πολιτικής μιας χώρας στον ηγεμονικό πόλο της συμμαχίας, καθώς και την οικονομική και πολιτική της ευθυγράμμιση με τις επιταγές του. Η μεταπολεμική διεθνής τάξη συγκροτήθηκε στη βάση ενός θεμελιώδους συμβιβασμού όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναλάμβαναν την εγγύηση και στήριξη ενός συστήματος κανόνων, θεσμών και συλλογικής διακυβέρνησης, ενώ, σε αντάλλαγμα, θα διέθεταν την πρωτοκαθεδρία στη διαμόρφωσή του σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα και στρατηγικά συμφέροντα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούσαν τουλάχιστον κατ’ όνομα έναν πολυμερή χαρακτήρα, με την αμερικανική ισχύ να ασκείται μέσω των θεσμών και όχι σε αντιπαράθεση προς αυτούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση —μια πολιτική οντότητα που ισορροπεί, όχι πάντα επιτυχώς, μεταξύ ενός φιλελεύθερου ιδεολογικού μπλοκ, μιας κοινής αγοράς και μιας διακρατικής κοινότητας— επιχειρεί να επανατοποθετηθεί σε ένα διεθνές σύστημα όπου όχι μόνο οι θεσμοί αμφισβητούνται ολοένα και περισσότερο, αλλά και η ίδια η εξωτερική και αμυντική της πολιτική ταλαντεύεται μεταξύ υποχωρητικότητας και συμμόρφωσης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, αφενός, και της ανάγκης διαμόρφωσης μιας πιο αυτόνομης στρατηγικής, αφετέρου. Στον απόηχο της επανεκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, τις παράνομες πολεμικές επιχειρήσεις στην Βενεζουέλα και το Ιράν και της γενοκτονίας στη Γάζα από το Ισραήλ έχουν προκύψει νέες συμμαχίες και διαχωριστικές γραμμές.
Η παρούσα έκθεση εστιάζει στο μεταλλασσόμενο καθεστώς των επίσημων συμμαχιών και διαχωριστικών γραμμών και αναλύει τον τρόπο με τον οποίο οι διεθνείς σχέσεις, η πολεμική τεχνολογία, η βιομηχανία, η ενέργεια, η μετανάστευση και οι δημογραφικές ανησυχίες των Ευρωπαίων συνδράμουν στην πολιτική και οικονομική μετάλλαξη της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
