Σκέφτομαι πως για πρώτη φορά στη ζωή μου, κι ασχολούμαι με το queer και το έμφυλο αρκετά χρόνια, βλέπω τις συζητήσεις γύρω από τα λοατκι δικαιώματα να καταλαμβάνουν τόσο χώρο στη δημόσια σφαίρα. Κι αναρωτιέμαι. Γιατί τώρα;
Διαβάζω μερικά από τα εκατοντάδες comments που δέχτηκα πρόσφατα ως non binary άτομο και μέλος του χερσαίου κονβόι ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα: “Πες στην Παλαιστίνη ότι είσαι ‘το’ άλκι και θα σε πετάνε απ’τις ταράτσες”, “Θα περάσεις καλά στη Γάζα κουνήστρα, θα σε γλεντάνε οι μουσουλμάνοι”, “πούστηδες στη γάζα – chicken to KFC”.
Είναι γεγονός ότι το “Ισραήλ” επενδύει άπειρα χρήματα σε καμπάνιες pinkwashing για να κατασκευάζει το σιωνιστικό κράτος ως μια LGBT+ Μέκκα, δικαιολογώντας έτσι (;) τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει. Αλλά πότε έφτασε ο μέσος ομοτρανσφοβικός Έλληνας να εργαλειοποιεί την queer χειραφέτηση για να κανονικοποιήσει την ισλαμοφοβία του; Make it make sense.
Μπαίνω στα apps να ξεχαστώ. Ένας κλασικός γκέι τύπος μου επιτίθεται επειδή έχω emoji σημαία Παλαιστίνης. Περνάω σχεδόν μία ώρα παλεύοντας να του αποδείξω ότι η προπαγάνδα που διασπείρει και τρέμει, βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε κατασκευασμένα ψέματα. Όσα links και να στείλω όμως, αυτός συνεχίζει: “Μα τι δεν καταλαβαίνεις!? Αν πάμε στην Παλαιστίνη, ΘΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ!!!”.
Μου τελειώνουν τα links, μαζί και το φιλότιμο, κι αποφασίζω να πάω με αυτό που λέει. Και σκέφτομαι: οκέι, ας δεχτούμε για χάρη της κουβέντας ότι στην Παλαιστίνη μπορεί να μας σκοτώσουν. Με ποιο τρόπο αυτοί οι *ακραία ομοφοβικοί* Παλαιστίνιοι απειλούν τα δικαιώματα ενός γκέι ατόμου που ζει στην Ελλάδα; Κι ακόμα κι αν, σε ένα γιγάντιο λογικό άλμα, τα γκέι δικαιώματα όντως απειλούνταν, αυτό με ποιο τρόπο καθιστά τη δολοφονία 21.302 παιδιών στη Γάζα δικαιολογημένη; Πως έφτασε η σεξουαλική επιθυμία ενός δυτικού λευκού άντρα να μπαίνει αυτονόητα τόσο πάνω από το δικαίωμα στην ανθρώπινη ζωή;
Του το λέω. Μου λέει: “ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΕΧΕΙ ΓΚΕΙ!! ΑΥΤΟΙ ΔΕ ΣΕ ΝΟΙΑΖΟΥΝ;;!;”. Του λέω πως τους γκέι στην Παλαιστίνη τους σκοτώνουν οι βόμβες του Ισραήλ κι όχι η ομοφοβία. ΜΠΛΟΚ.
Θυμάμαι την Angela Davis που γράφει για το μύθο του μαύρου βιαστή. Εξηγεί πώς οι μετεμφυλιακές ΗΠΑ, κατηγόρησαν ψευδώς εκατοντάδες μαύρους άντρες ως βιαστές λευκών γυναικών, και με πρόσχημα την δήθεν αυτή ασφάλεια των γυναικών της Αμερικής, νομιμοποιήθηκαν χιλιάδες λιντσαρίσματα και θανατικές ποινές εις βάρος της αφροαμερικανικής κοινότητας. Εκατό και χρόνια μετά, το Ισραήλ, με τη Δύση να σιγοντάρει παραδίπλα, χρησιμοποιεί ένα παρόμοιο playbook για να νομιμοποιήσει μια γενοκτονία. Απλά όπου μαύρος, βάλε Παλαιστίνιος, όπου λευκή γυναίκα, βάλε λευκό queer,κοκ.
Βγαίνω να περπατήσω και κάνω μια προσευχή – υπόσχεση στον εαυτό μου και στις φίλες μου – not in our name, το κουιρνες μας και οι ταυτότητες μας να μη γίνουν ποτέ εργαλεία γενοκτονίας, μονάχα οργής κι αγάπης μέχρι η Παλαιστίνη να είναι ελεύθερη, από το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα.